“من” از کجا شروع می‌شود و کجا تمام می‌شود؟ یعنی کجا “من”ام، کجا “غیرِمن” و دیگری و جهان پیرامون است؟ همه ما دوست داریم فکر کنیم مرز بین “من” و جهان و دیگری، همین پوست بدن ماست و یک من ِ مستقل و جدا از جهان پیرامون وجود دارد. اما اگر همه‌ی عنوان‌ها، نقش‌ها و روایت‌هایی که در مورد خودمان ساختیم و تعریف کردیم را کنار بزنیم، ( من نویسنده‌ام ‌، من مادرم، من ایرانی ‌ام، من عقیده دارم که….،من…)، می‌فهمیم اصلا مرز مشخصی وجود ندارد و فقط غشایی سیال و نفوذپذیر []، بین من و جهان پیرامون وجود دارد.… خواندن بیشتر: قدرت نازک‌پوستی

سه هفته پیش، همین‌طوری که داشتم پَرسه میزدم تو کتاب‌فروشی، چشمم به عنوان یه کتابی خورد:Yesteryear نمیدونم چرا یه دفعه خیلی به نظرم جالب اومد.همین‌جوری از سر ِبی‌کتابی، خریدمش و گفتم شاید این روزا سرگرمی خوبی باشه.اومدم خونه و اسمش رو تایپ کردم و دیدم وا چه عجیب که انقدر پُرطرفدار و پرفروشه. و عجیب‌تر اینکه فقط دو سه ماه از انتشارش گذشته و اولین کتاب نویسنده هم بوده! یه کم دل‌چرکین شدم، چون بارها بهم ثابت شده لزوما کارهای پُرفروش تو این روزا کارایی نیستن که من دوست داشته باشم یا اینکه خیلی موقع‌ها اونقدرها هم که میگن خوب… خواندن بیشتر: ترجمه رمان «دیروز ِ دور» Yesteryear

بعضی احساس‌ها، حال‌وهواها و میل‌ها هستن، که هیچ “کلمه‌ و واژه”ای برای توصیف‌شون و توضیح‌شون نیست. غم‌‌ نیست، خشم نیست، رنج نیست، یاس نیست، ناامیدی نیست، درد نیست، …حس هست، اما کلمه نیست. و سه نقطه. «مرزهای زبان ِ من، مرزهای جهان من‌اند.» ویتگنشتاین زبان ِ ناتوان ما با حس این حس‌ها حس میکنیم که تو این دنیا تنهاییم و شاید به شکل احمقانه تنها کسی هستیم که داره به این چیز خاص فکر میکنه و این حس خاص رو تجربه میکنه. ما این‌جوری فکر میکنیم نه به‌این‌خاطر که اون حس اشتباهی یا غیرواقعیه، به‌این‌خاطر که، زبان ما ناقصه و… خواندن بیشتر: فرهنگ حس‌های گُنگ و بی‌واژه

هر روز صبح این جسم و روان سنگین‌ ِ ده‌تُنی‌ام رو از روی تخت بلند میکردم و کِشون‌کِشون و خِرکشان میرسوندمش به پشت لب‌تاپ، که شاید و باید و شاید، بتونم “کاری” انجام بدم و چیزی عایدم بشه، اما بعد از ساعت‌ها زُل‌زدن به صفحه بی‌حرکت، بدون هیچ “کار”ی کردن، همین توده سنگین ِ پر از خشم، پر از اضطراب، پر از درد رو برمیداشتم و میرفتم بیمارستان پیش برادر و در نهایت روز هم، شب، مثل جنازه‌ای که، نه تازه مُرده، که سالهاست مُرده، خودم رو به خونه و تختخواب میرسوندم، با یه چشم بسته و یه چشم نیمه‌باز… خواندن بیشتر: خودسبُک‌سازی مغز